Posts

हतीफ

अहमद आणि त्याचे दोन-तीन मित्र आपल्या मेंढ्यांना घेऊन जवळच्या कुरणाकडे निघाले होते. गावापासून थोड्याशा अंतरावर असलेल्या एका डोंगराच्या पायथ्याशी एक छोटासा पाण्याचा झरा होता. त्या पाण्यामुळे तिथे एक छोटंसं हिरवं कुरण तयार झालेलं होतं. गावातले लोक आपल्या शेळ्या-मेंढ्यांना , उंटांना आणि घोड्यांना तिथे चरायला घेऊन जायचे. त्या डोंगररांगांमध्ये असलेले छोटे छोटे पाण्याचे ओहोळ त्या गावासाठी वरदान ठरले होते, कारण तिथला पिण्याच्या पाण्याचा मुबलक साठा वाळवंटातल्या त्या गावासाठी अमृतासमान होता. त्या डोंगरांबद्दल जुन्या म्हाताऱ्या लोकांनी त्यांच्या पूर्वजांकडून ऐकलेली कहाणी खरी मानली, तर ते डोंगर प्रत्यक्ष देवदूताने तिथे निर्माण केले होते. अजूनही डोंगरातल्या गुहांमध्ये देवदूत येतात आणि काही दिवस विसावा घेतात अशी आख्यायिका गावात प्रसिद्ध होती. अहमदच्या आपल्या मेंढ्यांच्या कळपावर अतिशय जीव होता. त्यांच्या अंगावरची लोकर कातरतानाही तो इतक्या नाजूकपणे हात चालवायचा, की कधीही त्या प्राण्यांच्या अंगावर जखम व्हायची नाही. त्याने आपल्या पाळीव मेंढ्या अथवा शेळ्या कधीही खाटकाकडे विकल्या नाहीत. त्या मेंढ्यांच्या ...

बर्झख

हमीद रात्र सुरु झाल्या झाल्या गावातून बाहेर पडून घाईघाईने कब्रिस्तानाच्या दरवाज्यापाशी आला होता.आज त्याच्या ६६५ रात्री चाललेल्या तपस्येची फलनिष्पत्ती होणार होती.प्रत्येक गोष्ट अगदी नियमाप्रमाणे होणं गरजेचं होतं. कब्रस्तानाच्या दरवाज्याची चौकट त्याच्यासाठी अतिशय महत्वाची होती. चौकटीची रेष त्याने आधी हातातल्या काठीने नीट आखून घेतली. वाळूत ओढलेली ती रेष त्याच्यासाठी अक्षरशः जगण्या-मरण्याच्या सीमारेषेइतकी महत्वाची होती. त्या रेषेला मध्य मानून त्याने आपला बकऱ्याच्या कातडीचं आसन कब्रिस्तानाच्या आत अर्धं आणि बाहेर अर्धं अशा पद्धतीने अंथरलं. आतल्या बाजूला आणि बाहेरच्या बाजूला नऊ नऊ लिंबं आणि आदल्याच दिवशी कब्रिस्तानातून आणलेल्या मातीच्या नऊ-नऊ बाहुल्या मांडून ठेवल्या.बाहेरच्या बाजूला एक मोठ्या माणसाची आणि आतल्या बाजूला एक लहान मुलाची कवटी त्याने एका काळ्या कपड्यावर ठेवली आणि तळहातावर जखम करून आपल्या रक्ताचे थेंब त्या कवट्यांवर सोडले. या सगळ्या सोपस्कारानंतर त्याची तपश्चर्या सुरु झाली. त्या अमावास्येच्या रात्री आकाशात अल असदच्या ( अल असद - सिंह राशीचा तारकासमूह ) ताऱ्यांची तेजस्विता उठून दिसत ह...

प्राक्तन

रशीद आपल्या बाजल्यावर आरामात पहुडलेला होता. थंडी सुरु झाली, की त्याला आपल्या घराबाहेरच्या खजुराच्या झाडांखाली बाजूला टाकून आकाशातले तारे न्याहाळत झोपायला अतिशय आवडत असे. त्याच्या आजोबांनी लहान असताना त्याला सांगितलं होतं, की आकाशातला प्रत्येक तारा म्हणजे भूतलावरचा पैगंबरवासी झालेला पुण्यात्मा आहे. रसूल पैगंबरांनी ज्यांना ज्यांना आकाशात ताऱ्यांचे स्थान दिले आहे, ते ते पुण्यवान लोक पृथ्वीतलावर असताना समस्त मानवजातीच्या उद्धारासाठी प्रयत्नरत होते अशी कहाणी त्यांनी राशीदला सांगितली होती. त्यामुळे त्या ताऱ्यांमध्ये रशीद कधी आपल्या आजोबांना आणि आजीला  शोधत बसे. त्याच्या बाजूलाच जमिनीवर त्याचा दोन-अडीच वर्षाचा कुत्रा मालकाच्या रखवालदारीसाठी रात्रभर जागत बसे. गावात रशीदच्या कुटुंबाला मोठा मान होता.वडील गावाच्या 'जिरगा'चे ( पंचायतीचे ) सन्माननीय सदस्य होते. शिवाय गावच्या लोकांना दुखण्या-खुपण्यावर औषध देण्याचं काम त्यांच्या घरात पिढ्यानपिढ्या चालत आलेलं होतं. 'हकीम भाईजान'अशा नावानेच ते सगळ्यांना सुपरिचित होते. रशीद त्यांच्या तालमीत हळू हळू औषधोपचारांचे बारकावे शिकत होता. साधे रु...

रक्तसमंध

" हे घे , माझ्या शरीरातून बाहेर पडणारं उष्ण रक्त तुझी तहान भागवायला पुरेसं असेल , तर हे घे ..." हाशिम आपल्या हातावर धारदार सुरीच्या पात्याने जखमा करत ओरडला . त्या भयाण स्मशानात आजूबाजूला काहीही दिसत नसलं , तरी अदृश्य रूपात का होईना , तिथे रक्तसंमंध आहे आणि त्याची तहान मनुष्याच्या रक्ताशिवाय कशानेच भागात नाही हे त्याला माहित होत . प्रत्येक अमावास्येच्या रात्री तो असाच गावाबाहेरच्या त्या कब्रिस्तानात यायचा . इथे लोक दिवसासुद्धा पाऊल ठेवायला घाबरायचे . गावातलं कोणी गेलं तरच मंडळी इथे यायची . लहान मुलं , स्त्रिया आणि जनावरांना तर इथे आणायला सक्त मनाई होती . या कब्रिस्तानात एक रक्तपिशाच्च राहतं आणि तिन्हीसांजेनंतर सकाळचं तांबडं फुटेपर्यंत आपली रक्ताची तहान भागवायला कब्रस्तानाच्या वेशीच्या आजूबाजूला एखाद्या जिवंत मनुष्याला अथवा जनावराला शोधत असतं अशी गावात वदंता होती . हाशिम तेव्हढा एकटा या सगळ्याला ना जुमानता प्रत्येक अमावास्येला कब्रिस्तानात यायचा . त्याला गूढविद्या ,...