भ्रम
पहाटे पहाटे करीम बाजल्यावरून उठला. घराच्या आत झोपण्यापेक्षा त्याला घरच्या गच्चीवर मोकळ्या हवेत झोपायला आवडायचं. सूर्याच्या पहिल्या किरणांनी वाळूवर रेघा मारायला सुरुवात केली कि त्याला आपसूक जाग यायची. त्यानंतर तो थोडा वेळ गच्चीवरच हात-पाय पसरून शरीराचे स्नायू मोकळे करून घ्यायचा. गच्चीवरून खाली उतरून त्याने हात-तोंड धुतलं आणि चबुतऱ्यावर बैठक मारली. सवयीप्रमाणे त्याने डोक्याला मुंडासं बांधलं आणि अंगावर बंडी चढवली. कमरेची लुंगी त्याने बदलली आणि शेवटी अंगावर गुढघ्याच्या जरा खाली जाणारा अंगरखा घातला. सूर्य आता क्षितीजाच्या रेघेपासून वर आला होता आणि सवयीप्रमाणे आग ओकायची तयारी करायला लागला होता. घरचे बाकीचे लोक हळू हळू सकाळची आन्हिकं उरकायला लागले होते. बायकांनी कोळसे घालून चूल पेटवली आणि खापरीवर खारवलेले मासे भाजायला घेतले . उंटिणीचं दूध, मासे, खजूर अशी छान न्याहारी आल्यावर सगळे जण हातात मातीच्या थाळ्या घेऊन उकिडवे बसले आणि आपापला वाटा खायला सुरु केला. थोड्याच वेळात अब्रा ( अरबी पद्धतीची लाकडी होडी ) पाण्यात सोडून ते ४-५ पुरुष समुद्रात जाणार होते. त्यातले अनुभवी असलेले करीम, नसीम...